zaterdag 24 juni 2017

Laag frequentie geluid

Sinds een paar maanden hoor ik een motor draaien. Het klinkt alsof er een auto stationair draait, dan lijkt hij bij te gassen en weg te rijden. Dan is het 2 seconden stil en vervolgens begint het weer opnieuw.
Dit hoor ik sinds kort dag en nacht.
Nu kun je het op de dag wel weg drukken door de radio aan te zetten maar s'nachts
is het zeer vervelend.
Sowieso is geluid waar je geen controle op hebt vervelend en ben ik door de  tinnitus (oorsuizen) wel wat gewend maar die motor die ik hoor is niet alleen geluid, ik voel de trilling ook.
En daar krijg ik een ongelooflijk stress gevoel van.

Toen ik vannacht weer eens wakker lag ben ik gaan Googlen. 
Er is op internet best veel te vinden over "laagfrequentgeluid"

Er is zelfs een stichting, www.laagfrequentgeluid.nl waar je je klacht kunt aangeven en ingezonden brieven van andere mensen kan lezen.
Want dat ik hierin ook weer niet de enige ben die er last van heeft is me wel duidelijk.
Er schijnt ook een film gemaakt te zijn, de Brom, die je op YouTube​ kunt bekijken.

Het geluid waar ik last van heb lijkt te komen van twee grote groene metalen kasten (metaal=geluid verhogend en worden het klankkasten) die een stukje verderop bij mij op het parkeerplaats staan.
Die kasten zijn van Reggefiber, een glasvezel bedrijf voor super snel internet. En in beide kasten zitten ventilatoren die ervoor zorgen dat alle bedrading koel blijft.
Begin 2016 hebben ze daar nieuwe ventilatoren in geplaatst en in de zomer van dat jaar begon ik er last van te krijgen.
Het was warm dus de ventilatoren moesten hard werken en het geluid/ gebrom werd daardoor harder wat me uiteindelijk behoorlijk begon te irriteren.
Ik heb daarna twee keer contact gehad met Reggefiber.
De eerste keer hebben ze de ventilatoren zachter gezet zodat het geluid minder werd maar later begon het weer erger te worden.
Na 3 maanden proberen te accepteren dat het er was, nogmaals gebeld en toen kreeg ik te horen dat het geluid binnen de normen viel. Maar ja, wat is de norm en wie bepaald die norm.
Ik moest als ik er last van had maar naar de gemeente bellen zei de jongeman aan de andere kant van de telefoon.
Je snapt dat ik behoorlijk over de zeik was want ik had gehoopt geholpen te worden.
Maar goed, ik een mail gestuurd naar de wijk coördinator.
Toen zij niet reageerde heb ik op aanraden van een vriendin een mail gestuurd naar de Wethouder.
Dezelfde avond werd ik gebeld door de wijk coördinator
Het werd een heel leuk gesprek, vol begrip, ze was al druk bezig geweest voor me en wilde graag een afspraak maken om eens langs te komen en te luisteren naar waar ik nu eigenlijk last van had.
Om een lang verhaal kort te maken.
Ze kwam, we dronken koffie, hadden weer een leuk gesprek, hebben bij die groene kasten staan luisteren en na ruim 2 uur in elkaars gezelschap te hebben vertoeft beloofde ze me een oplossing.
Maar zei ze, alles kost geld en het heeft wel even tijd nodig, want ja, wie gaat het betalen, ongeacht wat er gedaan zou worden.
Ik had in ieder geval een heel goed gevoel, voelde me gehoord en we zouden elkaar op de hoogte houden.

Een paar weken later na weer een ongelooflijke slechte nacht waarin ik badend in het zweet en met hartkloppingen wakker in bed lag heb ik haar gemaild met de mededeling dat ik wilde gaan verhuizen.

IK WAS ER KLAAR MEE.

Heel eerlijk wil ik helemaal niet verhuizen want dit huis is het huis wat ik me 7 jaar geleden wenste maar de omstandigheid dwingt me.

Wat mij hierin eigenlijk het meest frustreert is het feit dat ik nu moet gaan verhuizen omdat zo'n bedrijf van die metalen kasten heeft staan met van die grote ventilatoren.
Waarom kan zo'n bedrijf zelf niet bedenken dat mensen daar misschien wel eens last van kunnen hebben.
Want als ik nou de enige zou zijn die het hoort dan moet ik er maar mee leven maar er zijn meerdere mensen in mijn omgeving die het horen maar omdat ze hier niet dag en nacht mee te maken hebben er dus ook geen last van ondervinden.
Ik ben er van overtuigd dat als er iets om die kasten heen gebouwd wordt, en dat heb ik ook met de wijk coördinator besproken, dat het geluid gereduceerd zal worden en ik normaal mijn uren kan slapen.

Nu niet alleen gepiep maar ook alweer maanden gebrom in mijn gehoor.
Om gek van te worden.

Ik heb gezegd tegen mijn kinderen dat als ik ooit dood ga dan wil ik op mijn grafsteen hebben staan :

EINDELIJK RUST 😉

Want jeetje, wat verlang ik naar rust in de tent.

maandag 19 juni 2017

Zindering

Ik bedoel "Restaurant Zindering" in Utrecht. 

Mijn neefje werkt daar als leerling en wij, zijn moeder en ik zijn daar gaan eten om te proeven wat hij geleerd heeft en om te zien wat hij precies doet in de keuken.

Mijn neefje, 21 jaar geleden werd hij geboren. Ik zie me nog met zijn broer, Cowboy hoed op zijn hoofdje, het ziekenhuis in lopen. Onderweg waren we zijn naam aan het oefenen, ik dacht, dat is leuk binnen komen. 

"Hoe heet je broertje? Uhhm hij wist het niet meer. 
Rrrroobbbiinnnn ...Ohhh jaaa
Toen we binnen kwamen lag zijn moeder in bed trots te liggen zijn met haar pasgeboren baby.

Robin groeide op als een lieve zachtaardige jongen die altijd wat in de schaduw van zijn oudere broer heeft gestaan, maar Robin was Robin, die deed zijn ding en trok zijn eigen plan.

Toen hij klaar was met zijn middelbare school wilde hij beroepsmilitair worden, dat leek hem geweldig en ging in opleiding. Helaas was zijn lichaam niet gebouwd op lange marsen, slapen op de grond en veel sporten (ondanks het feit dat hij al jaren voetbal speelde ) en al vrij snel kreeg hij klachten die maar niet over gingen. Na twee jaar proberen, over grenzen gaan en doktoren moest hij met pijn in zijn hart zijn opleiding verlaten. Maar ja, wat dan...Dit was zijn droom en verder vond hij eigenlijk niets leuk.

"Ga dan een jaar werken" zeiden zijn moeder en ik. Ja, dat wil ik wel, maar waar?? Eigenlijk bestaat het gevaar dat als je een jaar gaat werken er ook geen opleiding meer komt. 

Dus bedachten mijn dochter en haar vriend die beiden in een groot hotel werkten, wordt kok, dan kun je werkend leren, Ja Robje zei mijn dochter, 4 dagen werken en 1 dag school .
Nu was Robin niet zo'n hele goede eter, 
eigenlijk best wel een hele slechte 
( hij leefde op broodjes chocopasta en hamburger) dus kok worden leek hem niet zo'n goed idee, als kok moet je immers alles proeven 😱

Uiteindelijk na veel gepraat heeft hij de stap genomen om kok te worden en nu na twee jaar bikkelen met lange dagen, pijnlijke voeten, leren proeven, korte nachten en heel veel lol doet hij het hartstikke goed en zit zijn tweede jaar er bijna op.

Het eerste jaar als leerling kok was zwaar, hard werken en veel stouwen maar dit tweede jaar leerde hij echt, echt koken.Geen zakjes open knippen en opwarmen maar echt koken. Koken met verse ingrediënten en alles zelf bereid. 

Koken voor mensen die naar het theater gaan en voor aanvang van een voorstelling van een goede maaltijd willen genieten. 
En dat kun je daar in Restaurant Zindering. 
Nooit geweten trouwens dat je daar ook zo naar binnen kan lopen om te eten.

Wij, zijn moeder en ik hebben vanavond mogen genieten van een culinair hoogstandje, voor een groot deel bereid door mijn neefje en wat was het lekker. 

Hij had een vijf gangen menu van de zomerkaart voor ons gemaakt en alles zag er niet alleen tiptop uit maar het smaakte ook subliem. 
Wat heeft hij daar veel geleerd en ik kan wel zeggen als ik hem daar zo zag staan dat ik echt trots op hem ben. 

Nog twee weken werken zei hij tijdens het koffie drinken, dan gaat het restaurant 4 weken dicht en dan zit ook gelijk mijn tweede jaar er op. 
Hij mag dan heerlijk gaan genieten van een welverdiende vakantie.

Zijn derde jaar als leerling gaat hij iets meer "culinair" stouwen in een pas geopend hotel in Utrecht,  nu met de kennis van echt koken wat hij geleerd heeft van het tweede jaar.

Hij komt er wel, mijn neefje. 

Ik geloof oprecht dat hij met alle leer/werkervaring die hij opdoet in de verschillende horeca bedrijven een glorieuze toekomst als chef-kok tegemoet kan gaan, en dat voor iemand die nooit iets lustte.

Trots op jou ❤️


donderdag 15 juni 2017

Elke dag.

Elke dag word ik tussen 4 en 4:30 uur wakker.
Soms kleed ik me dan in mijn gedachten aan, loop ik naar beneden waar jij al klaar staat met een kop thee in de folie en je werktas met eten.
Ik stap dan in mijn gedachten bij je in de auto en rij ik met je mee naar je Camion waar ik naast je ga zitten.
Ik kijk je dan liefdevol aan en verheug me in mijn gedachten op een dagje samen met jou.

Elke dag word ik tussen 4 en 4:30 wakker.
Soms geef je mij in mijn gedachten een kus en zeg je dat ik nog even lekker kan slapen.
Dan draai ik me met een glimlach om en val ik weer in slaap.

Elke dag word ik tussen 4 en 4:30 uur wakker.
Soms slaat de schrik me om mijn hart om wat wij samen hadden en er niet meer is.
Dan stuur ik je in mijn gedachten mijn liefde.
Ik pak dan je hoofd tussen mijn handen en geef je een kus op je mond.

Elke dag word ik tussen 4 en 4:30 uur wakker.
Soms voer ik in mijn gedachten de gesprekken die we in het echt hadden moeten hebben.
Die ervoor hadden kunnen zorgen dat wij nog samen zouden zijn.

Elke dag word ik tussen 4 en 4:30 uur wakker en zijn mijn gedachten bij jou. 💕

Elke dag word ik tussen 4 en 4:30 uur wakker.

Elke dag weer...

zaterdag 3 juni 2017

Kind van mijn kind ❤

Ze is weer bij me, mijn kleine schat.
Het is vandaag "Oma dag" en ze blijft gezellig in "Oma gote pesessebed lapen" oftewel, in oma's grote prinsessenbed slapen en dan ook graag op mijn plekje.
Hoe vervelend ik me ook voel, ze tovert binnen no time een glimlach op mijn gezicht.

Vanmorgen toen ik haar ging halen was ook vriendje Faas buiten en toen Sophie me zag riep ze OMAAA  en ook Faas riep net zo hard OMAAAA ....
Van beiden krijg ik een dikke knuffel en Faas kijkt me blij en vragend aan. Hij wilt ook nog even bij "oma" zijn.

Faas is 9 dagen later na Sophie geboren en ze trekken veel met elkaar op dus ik zie hem regelmatig.   
Faas mag nog even van zijn vader blijven spelen en ik zie hem glunderen.

Sophie en Faas rennen naar binnen en Sophie roept onderweg "kijk oma, ikke fietse"
Als ik achter ze aanloop de tuin in  laten Sophie en Faas zien dat ze kunnen fietsen, steppen en springen op de trampoline. 
"Oma ook pringuh" .. vraagt Sophie terwijl ze me met een lieve glimlach aankijkt.
Hoe kun je dan nog "nee" zeggen 😁
Daar sta ik dan, met twee kinderen van twee en half jaar op een trampoline van 180 cm in doorsnee.
"Pringuh pringuh pringuh" roepen ze beiden en we hotsen over het doek van de trampoline. 
Af en toe valt er één en moeten we even stoppen om vervolgens als ze weer opgeklauterd zijn weer door te gaan.

Na een half uur samen spelen komt zijn vader Faas halen om hem mee te nemen naar zijn Opa en dan gaan Sophie en ik ook gelijk weg. 
"Naar oma huis toe" zoals Sophie zegt. 
Op mijn vraag wat we zullen gaan doen antwoordt ze, eehhmmm  Betty wandele, ikke fietse, Woute wakke makuh en ijs eten.
Een beetje zoals altijd 😜

Maar eerst gaan we nog even bij een vriendin van mij langs om iets af te geven.
Omaaa, ikke auto blijve, ikke nie mee, ikke bang zegt Sophie maar dat doen we natuurlijk niet.
We drinken daar een kop koffie en gaan een uurtje later naar huis.

Als we in de buurt van mijn huis komen ziet ze een tram rijden en begint ze te zingen.

Trein uit rijdeee...  amdam en rodammm ... achter raampen sveel kindren.

Nou, weet je al welk liedje dat is?

Ik leer haar als we een tram of trein zien het liedje, 
"Het treintje ging uit rijden
Van Amsterdam naar Rotterdam 
En achter al die raampjes
Daar zitten zoveel kindertjes
En die deden zo, hand gebaar erbij.... etc lalala..."
Als ik mee wil zingen roept ze,  NEEEEE OMAAAAA niet singuh.
Oké, ik mag dus niet mee zingen. 
Die middag als we op de fiets voer voor Betty gaan halen en de tramovergang oversteken probeer ik het nog een keer maar nee, oma nie singuh...

Onze dag vult zich met spelen, fietsen, Betty uitlaten, eten, als zij slaapt geniet ik in de tuin van het zonnetje en een goed gesprek met mijn zusje en als ze wakker is gaan we nog even naar de speeltuin, daarna eten, theetje drinken in bad, knuffelen tijdens het afdrogen, uiltje spelen, voorlezen uit Pluk van de Petteflet over kakkerlak Zaza, nog even knuffelen en als ik haar een laatste kus op haar wang geef en zeg dat ik beneden ga opruimen ligt ze tevreden te kletsen tegen haar pop en even later hoor ik haar al niet meer. 

Straks, als ik naar bed ga, wordt ze wakker, lacht ze naar me, zegt," oma ook lapen" waarna ze zich omdraait en ze al sabbelend op haar speentje weer door slaapt.
Morgenochtend als ik wakker word, kijk ik in haar lieve snoetje en zal ze, "Oma ikke wakkur"zeggen

Zo heerlijk kan het leven met het kind van mijn kind zijn. ❤

vrijdag 2 juni 2017

24/7

24/7 denk ik aan jou

24/7 zie ik jou

24/7 mis ik jou

24/7 voel ik jou

24/7 ruik ik jou

24/7 sta ik op met jou

24/7 hou ik van jou

Mijn grote liefde ❤❤